✍️एस.आचार्य नेपालको राजनीति अचेल एउटा यस्तो नाटक बनेको छ, जहाँ मञ्चको अगाडि उभिएर नेताहरू "देश र जनता" को चर्को नारा लगाउँछन्, तर पर्दा पछाडि भने विदेशी शक्ति केन्द्रहरूको इशारामा देशको स्वाधिनतालाई नै दाउमा राख्ने 'डिल' भइरहेका हुन्छन्। एमसीसी (MCC) देखि एसपीपी (SPP) सम्मका विवादित सम्झौताहरू यसैका ज्वलन्त उदाहरण हुन्। १. वैदेशिक स्वार्थको गोटी बन्दै नेताहरू एमसीसी भित्र्याउन पूर्वप्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईदेखि अन्य धेरै शीर्ष नेताहरूको भूमिका शंकास्पद मात्र होइन, विवादास्पद पनि रह्यो। जनता सडकमा उत्रिएर विरोध गर्दा पनि "व्याख्यात्मक घोषणा" को नाममा जुन किसिमले यसलाई अनुमोदन गरियो, त्यसले नेपाली नेताहरू कसको हितका लागि काम गरिरहेका छन् भन्ने स्पष्ट पार्छ। बाहिर देश बनाउने कुरा गर्ने, तर भित्रभित्रै देशलाई विदेशी सैन्य रणनीति वा आर्थिक चंगुलमा धकेल्ने खेल कतै नेपाललाई प्रयोगशाला बनाउने षड्यन्त्र त होइन? २. एसपीपी (SPP) र राष्ट्रपतिको पद: नयाँ आशंका अहिले बजारमा चर्चा छ— यदि बाबुराम भट्टराई वा उस्तै 'विदेशी निकट' पात्र राष्ट्रपति बने भने एसपीपी जस्ता सम्झौताहरूमा सिधै हस्ताक्षर हुनेछ। एसपीपी भित्र्याउन नेपाली सेना र केही राजनीतिक शक्तिहरूको अदृश्य सक्रियताले के संकेत गर्छ भने, हाम्रो सुरक्षा संयन्त्र र राजकीय पदहरूमाथि पनि बाह्य दबाब बढ्दो छ। संवैधानिक मर्यादाको रक्षा गर्नुपर्ने राष्ट्रपति जस्तो पदमा 'विदेशी इशारा' मा चल्ने पात्र पुग्नु भनेको देशको सार्वभौमिकतामा सीधा प्रहार हुनु हो। ३. जनताको रगत-पसिनामाथि गद्दारी नेपाली जनताले भोट हाल्छन्, आफ्नै करबाट नेताहरूलाई पाल्छन् र उनीहरूलाई ठूलो बनाउँछन्। तर, कुर्सीमा पुगेपछि तिनै नेताहरूले जनतालाई बिर्सिएर विदेशी प्रभुको सेवा गर्न थाल्छन्। यो नेपाली जनताको भावनामाथिको ठूलो गद्दारी हो। काम विदेशीको इशारामा गर्ने र रवाफ नेपाली जनतामाथि देखाउने यी 'गद्दार' प्रवृत्तिका कारण आज आम नेपालीले शान्तिको सास फेर्न पाएका छैनन्। ४. अबको बाटो: सचेत नागरिक जबसम्म राजनीतिमा "भित्र सिध्याउने र बाहिर देखाउने" दोहोरो चरित्र कायम रहन्छ, तबसम्म नेपालको अस्तित्व संकटमै रहनेछ। राष्ट्रिय स्वाधिनता कुनै दल वा नेताको पेवा होइन। एमसीसी र एसपीपी जस्ता रणनीतिक योजनाहरूले नेपाललाई शक्ति राष्ट्रहरूको द्वन्द्वको केन्द्र बनाउन सक्छन्। निष्कर्ष: नेपाल र नेपालीको भविष्य सुरक्षित राख्न अब भोट मात्र दिएर पुग्दैन, खबरदारी पनि आवश्यक छ। विदेशीका दलाल र देश बेचुवाहरूलाई चिन्न ढिला भइसकेको छ। यदि हामीले समयमै यस्ता 'गद्दार' खेलहरू विरुद्ध आवाज उठाएर प्रहार गरेनौं भने, भोलि हाम्रो अस्तित्व इतिहासको पानामा मात्र सीमित हुन सक्छ।