फाल्गुन १०, २०८२
पछिल्लो समय राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) का केही कार्यकर्ता र समर्थकसँग जोडिएका विवादित गतिविधिहरूले पार्टीको संगठनात्मक संस्कारमाथि गम्भीर प्रश्न उठाएको छ। राजनीतिक असहमति र आलोचना लोकतन्त्रको स्वाभाविक अंश भए पनि, असभ्य व्यवहार, अराजक प्रस्तुति र हिंसासँग जोडिने घटनाले कुनै पनि दललाई दीर्घकालीन रूपमा क्षति पुर्याउँछ।राजनीतिमा नयाँ संस्कार ल्याउने दाबीका साथ उदाएको रास्वपाले आफैंभित्र अनुशासन, आन्तरिक लोकतन्त्र र जिम्मेवार आचरण स्थापित गर्न नसकेको हो कि भन्ने आशंका बढ्दै गएको छ। आलोचकहरू भन्छन्—समस्या केवल केही कार्यकर्तामा सीमित छैन, संगठन निर्माणकै क्रममा मूल्य र संस्कारमा कमजोरी रह्यो भने त्यसको असर जरा–मूलसम्म पुग्छ।
पार्टीभित्र टिकट, अवसर र भूमिकालाई लिएर असन्तुष्टि बढ्दै जाँदा त्यसको प्रतिक्रिया कहिलेकाहीँ आक्रोश, आरोप र अराजक अभिव्यक्तिमा देखिनु चिन्ताको विषय बनेको छ। नेतृत्वले समयमै यस्ता प्रवृत्तिलाई नियन्त्रण र मार्गदर्शन गर्न नसके, पार्टी स्वयं देशको राजनीतिक स्थायित्वका लागि बोझ बन्दै जाने त होइन भन्ने प्रश्न उठ्नु स्वाभाविक छ।
राजनीतिक दल केवल चुनाव जित्ने संरचना होइन, संस्कार उत्पादन गर्ने संस्था पनि हो।
कार्यकर्ताको भाषा र व्यवहारको जिम्मेवारी अन्ततः नेतृत्वमै जान्छ
अनुशासनहीनता सह्य बन्दै गयो भने त्यसले हिंसा र अराजकताका लागि स्थान बनाउँछ
लोकतन्त्रमा नयाँ शक्ति आवश्यक छ, तर त्यो शक्ति संयमित, जिम्मेवार र संस्थागत हुनुपर्छ। रास्वपाले यदि आफैंलाई दीर्घकालीन विकल्पका रूपमा स्थापित गर्न चाहन्छ भने, आलोचनालाई शत्रु ठान्नु होइन, आन्तरिक सुधारको अवसरका रूपमा लिनु जरुरी छ।
नत्र “मूल नै दुषित, जरा झन प्रदूषित” भन्ने आरोप केवल नारामा सीमित रहने छैन, राजनीतिक पहिचानमै टाँसिन सक्छ।
